آقای وزیر اقتصاد؛ هنوز وقت استعفا نرسیده است؟
در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، از ژاپن گرفته تا کرهجنوبی، گاهی یک اشتباه کوچک مدیریتی کافی است تا یک وزیر یا مدیر ارشد، پیش از آنکه افکار عمومی مطالبه کند، مقابل مردم بایستد، عذرخواهی کند و حتی استعفا بدهد. دلیلش هم روشن است؛ آنها باور دارند که «مسئولیت»، فقط یک عنوان نیست، بلکه تعهدی در برابر مردم است.اما در ایران ظاهراً همه چیز برعکس است.
بانکهای کشور هدف حملات سایبری قرار میگیرند، میلیونها نفر برای روزها در دسترسی به پول خود با مشکل روبهرو میشوند، بازنشستهای که تمام زندگیاش به حقوق ماهانه و یک کارت بانکی وابسته است، برای خرید نان و دارو سرگردان میشود، اما نه کسی استعفا میدهد، نه کسی مسئولیت را میپذیرد و نه حتی یک عذرخواهی صادقانه از مردم شنیده میشود.
آقای وزیر اقتصاد!
آیا میدانید در روزهای اخیر چه بر سر بازنشستگان بانک صادرات آمد؟ افرادی که تنها حساب بانکیشان در این بانک است و تمام حقوقشان به همان کارت واریز میشود، ساعتها و روزها با کارتهای از کار افتاده روبهرو بودند. یک روز اعلام شد همه خدمات به حالت عادی بازگشته است، اما فردای همان روز دوباره اختلالها آغاز شد. مردم ماندند و انبوهی از ابهام، بدون آنکه پاسخ شفافی دریافت کنند.
شاید هم نباید انتظار بیشتری داشت؛ بانکی که ماهها با سرپرست اداره میشود و حاشیههای مدیریتی آن پایان ندارد، چگونه میتواند اولویت نخست خود را آرامش مشتریان و بازنشستگان قرار دهد؟
آقای وزیر اقتصاد!
بانک مرکزی نیز به جای آنکه با مردم صادقانه سخن بگوید و برنامه جبران خسارت و جلوگیری از تکرار این بحران را تشریح کند، اعلام میکند که در شرکتهای فنی ارائهدهنده خدمات بانکی نقشی ندارد.
مردم اما یک سؤال ساده دارند؛ اگر هیچ نهادی مسئول نیست، پس مسئول این وضعیت چه کسی است؟
شما وزیر اقتصاد هستید؛ متولی بخشی از نظام بانکی کشور. شاید شخصاً در ایجاد این مشکلات نقشی نداشته باشید، اما در برابر افکار عمومی مسئول پاسخگویی هستید. مدیریت، فقط حضور در روزهای آرام نیست؛ هنر مدیر در روز بحران مشخص میشود.
امروز مردم بیش از هر چیز، صداقت میخواهند. انتظار دارند یک مقام مسئول روبهروی دوربین بایستد و بگوید: «اشتباه شد، از مردم عذرخواهی میکنیم، خسارتها را جبران میکنیم و اجازه تکرار آن را نمیدهیم.»
اگر در فرهنگ مدیریتی ما، استعفا جایگاهی ندارد، دستکم عذرخواهی را از مردم دریغ نکنید.
و اگر قرار نیست هیچکس بابت این حجم از اختلال، بیاعتمادی و سرگردانی مردم مسئولیت بپذیرد، پس وجود اصل «پاسخگویی» در ساختار مدیریتی کشور دقیقاً چه معنایی دارد؟
آقای وزیر اقتصاد؛ اگر قرار نیست کسی پاسخگوی مردم باشد، اگر قرار نیست کسی بابت این همه خسارت حتی از مردم عذرخواهی کند، اگر قرار نیست مدیری مسئولیت عملکرد مجموعه تحت مدیریت خود را بپذیرد، پس بفرمایید در چه شرایطی یک وزیر باید استعفا بدهد؟
آقای وزیر اقتصاد!
این نظام، سرمایه این کشور و این مردم، شریفترین دارایی ایران هستند. اگر احساس میکنید دیگر نمیتوانید باری از دوش مردم بردارید، شجاعانه مسئولیت را واگذار کنید. استعفا، نشانه ضعف نیست؛ نشانه شرافت و مسئولیتپذیری است. باور کنید مردم درباره مدیری که صادقانه مسئولیت میپذیرد، با احترام قضاوت میکنند. چه بسیار مدیرانی که با یک کنارهگیری شرافتمندانه، نام نیکی از خود به جا گذاشتند . امروز بیش از هر زمان دیگری، مردم به مسئولانی نیاز دارند که شجاعت پذیرش مسئولیت را داشته باشند، نه شجاعت ماندن به هر قیمت.
0 دیدگاه